EMEK VERENİN İZİ, YÜK ALANIN SÖZÜ OLUR
2004 yılından bu yana, tam 22 yıldır bir yol yürüyoruz. Bu yolun tozunu yutanlar, çamuruna batanlar, engelleri tek tek elleriyle kaldıranlar bilir ki; bir yapıyı ayakta tutan şey süslü cümleler değil, nasırlı eller ve uykusuz gecelerdir.
Maalesef bu uzun yürüyüşte bir şeyi çok net gözlemledim: Yol kenarında durup sadece izleyenler, yolu yürüyenlerden daha fazla "yol tarifi" vermeye meraklılar.
Akıl Herkeste Var, Eksik Olan Sorumluluk
Yıllardır hiçbir emek vermemiş, bir taşın altına elini koymamış, hatta zaman zaman sadece muhalefet ederek süreci yavaşlatmış kişilerin bugün karşımıza geçip akıl vermeye kalkması, hayatın doğal akışına ve hakkaniyete aykırıdır.
Şunu açıkça ifade etmek gerekir: Herkesin kendine yetecek kadar aklı vardır. Bizim ihtiyacımız olan şey, yeni bir "tarif" değil, o yol üzerindeki bir engeli kaldırmak için uzanacak bir eldir. Eğer o yolun bir dikeni de sen temizlemediysen, yarın o yoldan geçerken başın dik, yüzün ak olamaz.
Tarif Etme, Yardım Et!
Gerçek yol göstericilik, sadece uzaktan parmakla işaret etmek değildir. Yol gösteren, o yolun çilesine de ortak olandır. Sorumluluk almayanların, sadece eleştiriyle veya boş akıl hocalığıyla bir yere varabileceğini sanması büyük bir yanılgıdır. Çünkü bizim literatürümüzde kural nettir: Sorumluluk alan, sorumludur; emek veren, söz sahibidir.
Tarlada İzi Olmayanın...
Atalarımız boşuna dememiş; "Tarlada izi olmayanın harmanda sözü olmaz." Biz 2004’ten beri tarladayız, izimiz de belli, yerimiz de belli. Bu saatten sonra sadece konuşanların değil, iş yapanların; sadece akıl verenlerin değil, omuz verenlerin sesine kulak vereceğiz.
Çünkü bu yol, sadece yürüyenlerindir.